Sommige verhalen moeten verteld worden. Dat geldt zeker voor het indrukwekkende verhaal van Lex Paleaux.

Paleaux (1977) verwerkt in zijn romans veel uit zijn eigen leven. Hij groeide op in een streng gereformeerd gezin, kende een jeugd vol tegenslagen en kreeg te maken met onder meer misbruik, een jeugdinrichting, verslaving, schulden en dakloosheid. Schrijven bleek uiteindelijk zijn redding.

Als de dood zucht, houd ik mijn adem in (2023) is geïnspireerd op zijn ervaringen in een psychiatrische jeugdkliniek. Met Liften naar de hemel, over een ‘onhandelbare’ jongen die naar een streng religieus pleeggezin in Canada wordt gestuurd, won hij in 2025 de Nederlandse Boekhandelsprijs. In zijn nieuwste roman In het licht van de leugen (2026) krijgt dit indrukwekkende verhaal een vervolg.

Hoewel de thema’s in zijn boeken heftig zijn, worden de romans nergens zwaar. Paleaux’ schrijfstijl is levendig en meeslepend, en stelt de veerkracht van mensen centraal.